Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Κουζίνα: Τα μαγειρικά και οικιακά σκεύη της αρχαιότητας

  No comments    
categories: 

Όλη η γαστρονομική κουλτούρα που είχαν αναπτύξει οι αρχαίοι πρόγονοί μας, συνοδευόταν και από μια σειρά μαγειρικά σκεύη, ώστε να μπορούν να μαγειρεύουν τις τροφές τους όσο καλύτερα και πιο άνετα μπορούσαν. Ακολουθούν μερικά από τα πιο βασικά σκεύη και λίγα λόγια για την ιστορία τους.


Κακκάβιον: μικρή μεταλλική χύτρα, που έβαζαν πάνω στη φωτιά για να μαγειρέψουν. 

Ηταν σκεύος για βραστά φαγητά και σούπες. Από αυτό το σκεύος πήρε το όνομά της η κακκαβιά, η γνωστή ψαρόσουπα.

Λοπάς: σχετικά χαμηλό κεραμικό σκεύος, χωρίς λαβές, το οποίο είχε και καπάκι. Έμοιαζε με ένα χαμηλό τσουκάλι, παρόμοιο με τη χύτρα, που ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων. Η διάμετρος του σκεύους ήταν περίπου 20 εκατοστά, ήταν πιο βαθιά από τη χύτρα και είχε δύο λαβές. Στο καπάκι είχε ένα στόμιο, για να βγαίνει ο ατμός. 


Τα πιο μεγάλα σκεύη αυτού του είδους είχαν τρία πόδια, ενώ κάποιες μικρότερες ήταν προσαρμοσμένες για να τοποθετούνται σε φορητό μαγκάλι ή σε φουφού (ένα αγγείο με τρύπες εξαερισμού στα τοιχώματα και ένα μεγάλο άνοιγμα για να μπορούν να μπαίνουν ξύλα ή κάρβουνα).

Πύραυνος: μια χύτρα με διπλά τοιχώματα, με μεγάλες διαστάσεις, ύψος 40 εκατοστών και χωρητικότητας περίπου 20 λίτρων. Αποτελείται από ένα εσωτερικό αγγείο, το οποίο εφαρμόζει σε ένα μεγαλύτερο. 


Στα τοιχώματα φέρει δύο σειρές τρύπες, ώστε, όταν τοποθετείται πάνω στη φωτιά, να κυκλοφορεί ο αέρας και να αναζωπυρώνεται η φωτιά. Αυτό το σκεύος θεωρείται υψηλής τεχνολογίας για την εποχή του και η πρώτη σωζόμενη χύτρα ταχύτητας.

Τηγάνια: πολύ διαδεδομένα την εποχή εκείνη. Τα πρώτα μεταλλικά τηγάνια χρησιμοποιήθηκαν στη Μεσοποταμία και από τότε δεν έχουν υποστεί πολλές αλλαγές. Δηλαδή είναι ένα σκεύος πλατύ και ρηχό, με μακριά λαβή, για να μην καίγεται από τη φωτιά αυτός που το χρησιμοποιεί. Υπήρχαν βέβαια και κεραμικά τηγάνια, τα οποία κόστιζαν λιγότερα χρήματα. 

Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι παρόμοιο κεραμικό σκεύος έχει βρεθεί σε ανασκαφή στις Μυκήνες, το οποίο όμως είναι επίπεδο από τη μια μεριά και από την άλλη μεριά είναι διάστικτο με βαθουλώματα. Η αρχαιολόγος Dr. Julie Hruby, η οποία ειδικεύεται στη μυκηναϊκή διατροφή, προβληματίστηκε πολύ με αυτό το σκεύος. Μαζί με φοιτητές της το ανακατασκεύασε και προσπάθησε να ψήσει ψωμί επάνω του. Παρατήρησε, λοιπόν, πως η ζύμη του ψωμιού κόλλησε στην επίπεδη επιφάνεια, ενώ, όταν χρησιμοποίησε την πλευρά με τις οπές, η ζύμη δεν κόλλησε και ψήθηκε πιο εύκολα. Ετσι, πιστεύει πως οι Μυκηναίοι είχαν ανακαλύψει το πρώτο αντικολλητικό τηγάνι στην ιστορία.

Κρατήρας (κρατέω-κρατῶ): 


Μεγάλο αγγείο στο οποίο ανακάτευαν το κρασί με το νερό.

Kύλιξ (η κύλικας), κύπελλο, σκύφος ή κοτήλη, κάνθαρος: ήταν αγγεία πόσης, δηλαδή είδη ποτηριών. 


Ένα από τα πιο δημοφιλή ποτήρια ήταν η κύλιξ. Χρησιμοποιόταν κυρίως στα συμπόσια και πολλές φορές οι οικοδεσπότες τα παράγγελναν από τους κεραμείς και τους αγγειογράφους με συγκεκριμένες παραστάσεις. Η διάδοσή της ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα κι ήταν ένα από τα προϊόντα που εξάγονταν και σ’ άλλους λαούς.

Αμφορέας (αμφι+φέρω): μεγάλο αγγείο για την αποθήκευση οίνου, λαδιού και μικρών καρπών. Είχε δύο λαβές. 


Για την αποθήκευση λαδιού, δημητριακών και καρπών χρησιμοποιούσαν και ένα μεγάλο αγγείο χωρίς ιδιαίτερη διακόσμηση που λεγόταν πίθος (πιθάρι). Επίσης για την αποθήκευση οίνου χρησιμοποιούσαν ένα μεγάλο αγγείο με στενή βάση που φάρδαινε προς τα πάνω. Λεγόταν στάμνος(στάμνα).

Υδρία (ὔδωρ=νερό): Αγγείο για την αποθήκευση και μεταφορά νερού. Είχε συνήθως τρεις λαβές. 


Δύο για τη μεταφορά και η τρίτη για το σερβίρισμα. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως κάλπη ψηφοφορίας και ως τεφροδόχος.

Πελίκη: αγγείο αποθήκευσης, παραλλαγή του αμφορέα. Πρωτοεμφανίστηκε γύρω στα 520 π.Χ. με την αττική τεχνική. 

Η ονομασία πελίκη έχει δοθεί από τους αρχαιολόγους. Στη αρχαιότητα είχε διάφορες ονομασίες, όπως κύλιξ ή λεκανίς.

Πινάκιο: 

Είδος πιάτου για φαγητό.

Οι αρχαίοι Έλληνες σπάνια χρησιμοποιούσαν στα τραπέζια τους μαχαίρια και πιρούνια.
Όταν οι τροφές ήταν υδαρείς, χρησιμοποιούσαν κουτάλια που τα ονόμαζαν «μόστρα» ή «γλώσσα». Χρήση κουταλιού μπορούσε να έχει κι ένα κομμάτι από κόρα ψωμιού, που το έλεγαν «μυστίλλη». Συνήθως οι αρχαίοι έπαιρναν τα φαγητά με τα δάχτυλα, τα οποία αργότερα καθάριζαν με μια ειδική ζύμη ή ψίχα ψωμιού, αφού δε χρησιμοποιούσαν πετσέτες. Το νερό, το κρασί, όπως και τον κυκεώνα τα έπιναν σε κύλικες (κύπελλα), που συνήθως ήταν πήλινα. Συχνά χρησιμοποιούσαν ξύλινα ή και μεταλλικά κύπελλα, ενώ στα πλούσια συμπόσια μπορούσε κάποιος να δει ασημένια ή και χρυσά κύπελλα. Τα πιάτα φαγητού τα ονόμαζαν πινάκια και τα μικρότερα πιάτα «βατάνια».

πηγη:Argiro.gr Team





Γάλα: Πως να φτιάξετε μόνοι σας γάλα αμυγδάλου


Το γάλα αμυγδάλου είναι μια εναλλακτική πηγή πρόσληψης θρεπτικών στοιχείων για όσους δεν θέλουν να πίνουν γάλα ζωικής προέλευσης ή έχουν δυσανεξία στη λακτόζη.
Αποτελεί σημαντική πηγή ασβεστίου, είναι ήπιο για το στομάχι και χωνεύεται πολύ εύκολα.
Τα 240 ml γάλακτος αμυγδάλου περιέχουν περίπου 30-40 θερμίδες, 2,5-3 γρ. λίπους, 1 γρ. πρωτεΐνης, 1 γρ. φυτικών ινών και πολλές βιταμίνες και μέταλλα.
Το γάλα αμύγδαλου περιέχει ακόρεστα λιπαρά που βοηθούν στη μείωση του κινδύνου καρδιακών παθήσεων. Δεν περιέχει καθόλου κορεσμένα λιπαρά, καθόλου χοληστερίνη και καθόλου λακτόζη.

Περιέχει επίσης υψηλά επίπεδα μαγγανίου, σεληνίου και βιταμίνης Ε. Το μαγγάνιο παίζει σημαντικό ρόλο στην ενεργοποίηση των ενζύμων του σώματος.
Η βιταμίνη Ε προστατεύει τις μεμβράνες των κυττάρων καταστρέφοντας τις ελεύθερες ρίζες που τους προκαλούν ζημιά. Το κάλιο που υπάρχει στο γάλα αμύγδαλου βοηθά στην διατήρηση της φυσιολογικής πίεσης του αίματος.


Το γάλα αμύγδαλου είναι επίσης καλή πηγή φλαβονοειδών. Αυτό συμβαίνει γιατί παράγεται από την πολτοποίηση αμυγδάλων με την φλούδα τους. Η φλούδα είναι πλούσια σε φλαβονοειδή που ωφελούν την καρδιαγγειακή υγεία και επομένως προστατεύουν από διάφορες καρδιακές παθήσεις.

Πώς θα το φτιάξετε

Το μόνο που χρειάζεται για να το φτιάξετε είναι ξηροί καρποί και νερό, ενώ αν θέλετε να το κάνετε πιο γλυκό ή αρωματικό, μπορείτε να προσθέσετε μέλι, βανίλια κακάο κλπ.

Αποθηκεύστε το γάλα αμυγδάλου σε γυάλινο μπουκάλι και διατηρήστε το έως 4 μέρες στο ψυγείο.



πηγη:onmed.gr /PastryDesigns


Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Γαύρος μαρινάτος

  No comments    
categories: 

Ο μαρινάτος γαύρος θα ικανοποιήσει τους λάτρεις ψαρικών και θαλασσινών.
Ένα καλοκαιρινό πιάτο,που μπορεί να αποτελέσει άριστο συνοδευτικό για το ούζο και το τσίπουρο σας αλλά και για συνοδευτικό των οσπρίων.

Υλικά

½ κιλό γαύρος
3 κουταλιές σούπας ημίχοντρο αλάτι (ριζάτο)
Ξύδι 
ελαιόλαδο
2 μέτρια καρότα
τα φύλλα από 1-2 κλαδιά σέλινο
κόκκοι πιπεριού
2-3 σκελίδες σκόρδο
προαιρετικά ψιλοκόβουμε και μια πιπερίτσα καυτερή
Εκτέλεση
Πλένουμε καλά το γαύρο και αφαιρούμε τα κεφάλια και τα εντόσθια.
Δεν χρειαζόμαστε μαχαίρι, τα κόβουμε με το χέρι. Φιλετάρουμε
Σε κάθε ψαράκι και στο χώρο που ήταν τα εντόσθια,βάζουμε τον αντίχειρά μας και πιέζουμε προς την ουρά να ανοίξει . Τραβάμε το κεντρικό κόκκαλο και το αφαιρούμε προσέχοντας να μη χωρίσει στα δύο το ψάρι μας.


Ξεπλένουμε καλά κάθε φιλέτο και το απλώνουμε σε ένα σκεύος με το άνοιγμα προς τα πάνω. Όταν έχει στρωθεί όλος ο πάτος του σκεύους αλατίζουμε.
Συνεχίζουμε βάζοντας σε στρώσεις φιλέτα και αλάτι μέχρι να τελειώσουν,καλύπτουμε με το ξύδι. Σκεπάζουμε με μεμβράνη και αφήνουμε στο ψυγείο για 3-4 ώρες.

Τα φιλέτα πρέπει να έχουν αλλάξει χρώμα, να έχουν ασπρίσει. Τρίβουμε το καρότο στον τρίφτη της ντομάτας και ψιλοκόβουμε το σέλινο.
Βγάζουμε τα φιλέτα από το ξύδι και χωρίς να τα ξεπλύνουμε τα βάζουμε σε γυάλινο μπολ που σκεπάζεται, σε στρώσεις με το σέλινο και το καρότο.
Σκορπάμε τις σκελίδες του σκόρδου και τους κόκκους του πιπεριού και καλύπτουμε εντελώς με ελαιόλαδο. Αφήνουμε να μείνει 2-3 ώρες ακόμη και σερβίρουμε. Διατηρούμε στο ψυγείο για 10 μέρες πάνω κάτω.

πηγη:cretangastronomy.gr






Ομηρικά έπη:Τι πρέπει να γνωρίζεις



Πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Ο Όμηρος εικονίζεται ως θεός. Στα πόδια του κάθονται δύο γυναίκες: η Ιλιάδα αριστερά με το σπαθί και η Οδύσσεια δεξιά με το κουπί.


Αρκετές πόλεις διεκδικούσαν την καταγωγή του Ομήρου: Κολοφών, Ιθάκη, Πύργος, Άργος, Αθήνα, Κύμη, Ρόδος, Σαλαμίνα (Κύπρου) με επικρατέστερες τη Σμύρνη και τη Χίο. Δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε τίποτα με σιγουριά γιατί δεν διαθέτουμε ακριβείς πληροφορίες για τη ζωή και τα έπη του ποιητή, παρά το γεγονός ότι έχουν σωθεί επτά βίοι του από την αρχαιότητα. 

Ακόμα και η προτομή του δεν είναι αντιπροσωπευτική της φυσιογνωμίας του και αν οι αρχαίοι τον φαντάζονταν τυφλό, είναι γιατί θεωρούσαν ότι ένας άνθρωπος έχει πολύ πιο ισχυρή μνήμη όταν του λείπει η όραση. 
Πάντως υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι: η Ιλιάδα και η Οδύσσεια αποτελούν τα θεμέλια της δυτικής λογοτεχνίας και θαυμαστές αυτού του έργου μπορούν να βρεθούν σε κάθε εποχή της ιστορίας και σε κάθε άκρη του κόσμου. 
Όμως τι άλλο πρέπει να ξέρουμε γύρω από τούτα τα αριστουργήματα;

1. Είναι εντυπωσιακή η παρουσία θεών και θεαινών στα δύο έπη, αν και ο σύγχρονος αναγνώστης ενδέχεται να μην είναι και τόσο εξοικειωμένος με αυτό. Κατ' αρχάς ο ποιητής ξεκινά κάθε έπος με επίκληση σε μία θεότητα, τη Μούσα, προκειμένου να διηγηθεί το θυμό του Αχιλλέα στην Ιλιάδα και τις περιπέτειες του Οδυσσέα στην Οδύσσεια. Θεοί και θεές βρίσκονται διαρκώς στη γη, δίπλα στους ήρωες, μεταμορφώνονται και παρεμβαίνουν με κάθε ευκαιρία στην πλοκή, ενώ πολεμούν και μεταξύ τους επιλέγοντας "στρατόπεδα". Πέρα όμως από τις μάχες και τις συμμαχίες, μεταξύ θεών και ανθρώπων αναπτύσσεται και έρωτας. Σε αυτό το σημείο, βέβαια, έρχεται η χαοτική διαφορά μεταξύ θνητότητας και αθανασίας να θυμίσει πως το αίμα των θεών λέγεται ιχώρ και η τροφή τους είναι το νέκταρ και η αμβροσία!

2. Έγινε ο Τρωικός πόλεμος; Οι Έλληνες της κλασικής, της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής ήταν σίγουροι για τη θέση της Τροίας, που την ονόμαζαν Ίλιον, όπως ο Όμηρος. Όταν η Μ. Ασία έγινε τουρκική, αυτή η τοποθεσία ονομάστηκε Χισαρλίκ. Ένας λάτρης του Ομήρου, ο Ερρίκος Σλήμαν, πραγματοποίησε τον 19ο αιώνα αρχαιολογικές ανασκαφές, προκειμένου να δώσει μία απάντηση σε αυτό το ερώτημα, πεπεισμένος πως η Ιλιάδα δεν ήταν μύθος. Επί τρία χρόνια είχε αφιερωθεί σε αυτόν τον σκοπό και μία μέρα ανακάλυψε έναν θησαυρό χρυσού από αρχαία αντικείμενα επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη της Τροίας, όπως και μία ιστορική αλήθεια γύρω από τον Τρωικό πόλεμο. Ωστόσο, είναι αδύνατο να συνταυτίσουμε έπος και ανασκαφικά ευρήματα, καθώς η ομηρική κοινωνία, τα πρόσωπα και τα γεγονότα που εξιστορούνται δεν μπορούν να επαληθευτούν επαρκώς.


3. Η Ιλιάδα είναι ένα καθαρά πολεμικό έπος, στο οποίο ακόμα και οι θεοί παρεμβαίνουν για να παρεμποδίσουν τις ειρηνευτικές προσπάθειες. Μην εστιάζετε στην αρπαγή της ωραίας Ελένης. Το έργο παρουσιάζει μία ολόκληρη ιδεολογία γύρω από τον πόλεμο, παρουσιάζει έναν "ωραίο" πόλεμο που δίνει και έναν εξίσου "ωραίο" θάνατο. Ποτέ κανένας δεν πολέμησε όπως οι ομηρικοί ήρωες. Ξεκινούν για τη μάχη πάνω σε άρμα - που αποτελεί κατά κάποιον τρόπο το μεταφορικό τους μέσο, και κατεβαίνουν από αυτό όταν πρόκειται να αντιμετωπίσουν τον εχθρό σε μάχες επικές με όλη τη σημασία της λέξης. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι τα έπη προορίζονταν άλλωστε για απαγγελία μπροστά σε ένα ακροατήριο πλούσιων και ισχυρών ανδρών που είχαν τη δύναμη να κάνουν πόλεμο. Βέβαια ο ίδιος ο Όμηρος λέγεται ότι σε έναν διαγωνισμό στη Χαλκίδα, ακριβώς λόγω αυτού του περιεχομένου, έχασε από τον σύγχρονό του Ησίοδο που υμνούσε την ειρήνη.

4. Η θέση της γυναίκας στα έπη είναι αμφιλεγόμενη. Ως αφορμή για τον Τρωικό Πόλεμο παρουσιάζεται η αρπαγή μίας γυναίκας, όμως οι γυναίκες στην Ιλιάδα είναι πολύ λίγες και μόνο οι δυναμικές Αμαζόνες κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε μία τέτοια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Στην Οδύσσεια πάλι,η παρουσία των γυναικών είναι μεγάλη και ο ρόλος τους ιδιαίτερα σημαντικός, ώστε μάλιστα το 1713, ένας από τους θεμελιωτές της νεότερης φιλολογίας, ο Άγγλος Ρίτσαρντ Μπέντλι υποστήριξε ότι η Οδύσσεια προοριζόταν για γυναικείο κοινό, ενώ ακόμα, ο Σάμιουελ Μπάτλερ υποστήριξε ότι η Οδύσσεια γράφτηκε από γυναίκα!


5. Για τους αρχαίους Έλληνες ο Όμηρος ήταν ο κατεξοχήν ποιητής. Ό,τι είναι ο Δάντης για τους Ιταλούς και ο Σαίξπηρ για τους Άγγλους, ήταν ο Όμηρος για τους αρχαίους Έλληνες. Και αν σήμερα οι μαθητές διδάσκονται στο γυμνάσιο τα έπη του, δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα των παιδιών της αρχαιότητας, καθώς τα παιδιά στην αρχαία Ελλάδα μάθαιναν να διαβάζουν και να γράφουν επίσης με τον Όμηρο!

πηγη:philologikitheorisi.blogspot.gr








Μελέτη: Δέκα τεχνικές για εμπέδωση και απομνημόνευση στη μελέτη!



Πρέπει να μελετήσετε για μία ξένη γλώσσα, για ένα μάθημα σε σχολείο/πανεπιστήμιο, έχετε να βγάλετε την ύλη για έναν διαγωνισμό, να μάθετε ένα κείμενο για μία παρουσίαση στη δουλειά ή απλά διψάτε για μάθηση και θέλετε να μαθαίνετε!
Η μελέτη κάποιες φορές μπορεί να γίνει πολύ κουραστική και να μην αποδώσει καρπούς και αυτό γιατί συνήθως προσπαθούμε να μάθουμε πράγματα με τον λάθος τρόπο.Σε όλους μας, ωστόσο, αρέσει να έχουμε γνώσεις, γενικές ή εξειδικευμένες και να θυμόμαστε ακόμα και τις λεπτομέρειες των πληροφοριών που δεχόμαστε.
Παρακάτω ακολουθεί ένας οδηγός με τεχνικές, που θα σας βοηθήσουν να συγκρατείτε μεγάλο όγκο δεδομένων:



1) Μια επισήμανση!
Συνήθως υπογραμμίζουμε μ’ ένα φωσφορούχο μαρκαδόρο τα σημαντικά ενός κειμένου. Όμως μια ποικιλία χρωμάτων μπορεί να φέρει περισσότερα αποτελέσματα και να οργανώσει τις πληροφορίες με καλύτερο τρόπο στο μυαλό. Εγώ συνήθιζα, για παράδειγμα, να υπογραμμίζω με κίτρινο χρώμα τις ημερομηνίες, με πράσινο τα σημαντικά γεγονότα, με πορτοκαλί τους ορισμούς, με μπλε τα ονόματα. Έτσι, ήξερα ανάλογα με το χρώμα που ν’ ανατρέξω όταν έψαχνα κάτι, χωρίς να χάνω χρόνο. Αυτός ο διαχωρισμός με τα χρώματα, βοηθάει πολύ τους οπτικούς τύπους.

2) Post-it!
Σε περιόδους εξετάσεων γέμιζα τα βιβλία μου μ’ αυτά τα κλασικά κίτρινα αυτοκόλλητα χαρτάκια και πάνω τους συνήθως σημείωνα κάποιες πληροφορίες με τη μορφή σχεδιαγράμματος ή έγραφα πράγματα τα οποία δεν μπορούσα να θυμηθώ εύκολα, ώστε βλέποντας τα χαρτάκια συνέχεια να μην υπάρχει περίπτωση να τα ξεχάσω. Στις πανελλαδικές μάλιστα, θυμάμαι πως για το μάθημα της ιστορίας δεν περιορίστηκα στο να κολλάω τέτοια χαρτάκια μόνο στο βιβλίο αλλά τα κολλούσα και σε τοίχο του δωματίου μου που έβλεπα κάθε πρωί όταν ξυπνούσα, έπειτα όταν γύριζα σπίτι και πριν κοιμηθώ. Μιλάμε για κανονική πλύση εγκεφάλου, αλλά ο βαθμός στο τέλος έδειξε πως τουλάχιστον άξιζε τον κόπο!

3) Σχεδιαγράμματα και πίνακες!
Όπως ανέφερα και παραπάνω, έκανα πολύ συχνά σχεδιαγράμματα με βελάκια, καθώς με βοηθούσαν να ρίχνω μια γρήγορη και συνοπτική ματιά στα γεγονότα, κάτι που λειτουργούσε σαν μια μικρή υπενθύμιση, για να φέρω στο μυαλό μου όλο το κείμενο με τις υπόλοιπες λεπτομέρειες. Ήταν σαν μια μικρή εισαγωγή χωρίς πολλά λόγια που τα σημαντικά παρουσιάζονταν σχηματικά. Επίσης, έφτιαχνα πίνακες με ημερομηνίες, ορισμούς και γεγονότα, για να έχω όλα τα σημαντικά συγκεντρωμένα και οργανωμένα, σε στυλ καταλόγων.
4) Λέξεις – κλειδιά!
Σ’ ένα κείμενο συνήθως υπάρχουν λέξεις χαρακτηριστικές και αντιπροσωπευτικές των γεγονότων που παρουσιάζονται. Λέξεις στις οποίες θα σταθεί κανείς και που τραβούν περισσότερο τη προσοχή, είτε γιατί είναι ασυνήθιστες είτε γιατί είναι μεγάλες/δύσκολες/δυσνόητες. Αυτές τις λέξεις τις σημείωνα συνήθως στην αρχή της ενότητας, τις μάθαινα πολύ καλά και καμιά φορά, όταν δεν ήταν απαραίτητη η αυστηρή αποστήθιση της ύλης, μάθαινα μόνο αυτές και μετά τις συνέδεα με τα γεγονότα.

5) Ερωτήσεις σε κάθε παράγραφο!
Κλασική μέθοδος και πράγματι βοηθάει πολύ. Απλά σημειώνεις μια ερώτηση σε κάθε παράγραφο σχετικά με το περιεχόμενο της και διαβάζοντας το κείμενο, απαντάς. Το κακό είναι πως καμιά φορά χάνεις τον ειρμό και τη συνοχή ολόκληρου του κειμένου όταν προχωράς παράγραφο-παράγραφο. Μια παραλλαγή αυτής της τεχνικής είναι αντί για ερωτήσεις, να γράφεις σε κάθε παράγραφο τίτλο.

6) Ερωτήσεις γενικά!
Κάποιες φορές, όταν η ύλη ήταν μεγάλη και δύσκολη, έγραφα σ’ ένα χαρτί ερωτήσεις σχετικά με το περιεχόμενο και κάθε βράδυ φρόντιζα να τις απαντώ. Όταν δεν ήξερα κάποια γυρνούσα στο κείμενο και μετά πάλι απ’ την αρχή.

7) Περίληψη!
Είναι γεγονός ότι πολλοί μαθαίνουν καλύτερα κάτι όταν το γράφουν! Στην ουσία κρατάς σημειώσεις. Προσωπικά με βοηθούσε πολύ να σημειώνω σ’ ένα τετράδιο τα πιο σημαντικά σε στυλ περίληψης και στο τέλος να διαβάζω μόνο αυτήν την περίληψη που βέβαια ήταν πολλών σελίδων αλλά συνολικά έβγαινε το μισό της ύλης.

8) Πόση φαντασία διαθέτεις;
Μην αντιμετωπίζεις το κείμενο με τόσο αυστηρό τρόπο, δες το σαν ένα μυθιστόρημα ή μια ταινία. Πολλές φορές όταν διαβάζω, ακόμα και κάτι επιστημονικό, το πλάθω σαν εικόνα ή σενάριο στο μυαλό μου, όσο βέβαια το επιτρέπει το κείμενο.

9) Δες κάποιο ντοκιμαντέρ!
Αν στην ύλη που έχεις να μάθεις προσθέσεις και το ανάλογο οπτικοακουστικό υλικό, τότε το διάβασμα θα γίνει πολύ πιο ευχάριστο, ενώ εμπεδώνεις κάτι καλύτερα όταν υπάρχει η αλληλεπίδραση με τόσους τρόπους.
10) Συζήτα το!
Συζήτα αυτά που έχεις διαβάσει με τους φίλους σου ή ακόμα και σε σχετικές κοινότητες στο διαδίκτυο. Συζητώντας για κάτι, το ξεχνάς πολύ πιο δύσκολα καθώς δημιουργούνται περισσότερες εντυπώσεις γύρω απ’ αυτό, ενώ δείχνει και μια άνεση που συνδέεται με την κατάκτηση της γνώσης.

Βέβαια δεν είναι όλα για όλους και δεν εφαρμόζονται όλα μαζί γιατί τότε το πράγμα μπερδεύεται περισσότερο. 
Μπορούμε να εφαρμόσουμε αναλόγως τη δυσκολία και το μέγεθος της ύλης 2-3 μεθόδους και οπωσδήποτε αυτές τις μεθόδους που κρίνουμε πως ταιριάζουν καλύτερα στο είδος των εξετάσεων που θα δώσουμε. 
Στις πανελλαδικές είναι δυστυχώς απαραίτητη η αποστήθιση όλων των πληροφοριών και ενθαρρύνεται η παπαγαλία, ενώ στις εξεταστικές του πανεπιστημίου υπάρχει μια σχετική ελευθερία στην οργάνωση και την απόδοση των απαντήσεων. 
Επίσης άλλοι τύποι είναι περισσότερο οπτικοί ή ακουστικοί, άλλοι έχουν πιο ανεπτυγμένη τη φαντασία τους. Όταν καλείται κανείς να μάθει κάτι, τελικά μαζί με αυτό μαθαίνει και τον εαυτό του. 
Όποια μέθοδος από τις παραπάνω κι αν σου ταιριάζει.. μην ξεχνάς: επανάληψις, μήτηρ πάσης μαθήσεως.

πηγη:ipaideia.gr/philologikitheorisi.blogspot.gr















Διαβήτης:Δέκα τροφές που δεν πρέπει να παραλείπονται


Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια χρόνια διαταραχή του μεταβολισμού που χαρακτηρίζεται από αύξηση του σακχάρου (γλυκόζης) στο αίμα, δηλαδή υπεργλυκαιμία, και οφείλεται σε απόλυτη ή σχετική έλλειψη ινσουλίνης ή και μειονεκτική δράση της.

Η αντιμετώπιση της νόσου βασίζεται στον τρόπο ζωής του ατόμου και κυρίως στις διατροφικές συνήθειές του. Γενικότερα τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη είναι χρήσιμο να τρέφονται υγιεινά, να έχουν φυσιολογικό βάρος και να διατηρούν σε φυσιολογικά επίπεδα το σάκχαρο, τα λιπίδια αίματος και την αρτηριακή πίεση. Η σωστή επιλογή των τροφών σε συνδυασμό με τη συχνή σωματική δραστηριότητα βοηθούν στην επίτευξη των στόχων του ατόμου.


Υπάρχουν δέκα συγκεκριμένες τροφές, οι οποίες είναι σημαντικό να περιλαμβάνονται στο διαιτολόγιο ενός ατόμου με διαβήτη:

– Όσπρια
– Σκούρα πράσινα φυλλώδη λαχανικά (σπανάκι, μαρούλι, ραδίκι, μαϊντανός, άνιθος)
– Εσπεριδοειδή φρούτα (πορτοκάλι, λεμόνι, μανταρίνι, νεράντζι,)
– Γλυκοπατάτα
– Μούρα (βατόμουρα, φράουλες, μύρτιλα, γκότζι)
– Ντομάτα
– Ψάρια πλούσια σε ω-3 λιπαρά οξέα (σολομός, σκουμπρί, σαρδέλα, ρέγγα, κολιός κ.ά.)
– Δημητριακά ολικής αλέσεως (νιφάδες βρώμης, πλιγούρι βρώμης, καστανό ρύζι, ψωμί ολικής αλέσεως)
– Ανάλατοι ξηροί καρποί (καρύδια και αμύγδαλα) και λιναρόσπορος
– Άπαχο γάλα και γιαούρτι (ιδιαίτερα εμπλουτισμένα σε βιταμίνη D).

Οι τροφές αυτές είναι απαραίτητες για τη διαχείριση του διαβήτη καθώς έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, δηλαδή οι υδατάνθρακες που περιέχουν απορροφούνται αργά στην κυκλοφορία του αίματος, βοηθώντας στην καλύτερη ρύθμιση του σακχάρου. Είναι επίσης πλούσιες σε φυτικές ίνες, αντιοξειδωτικά, ασβέστιο, κάλιο, μαγνήσιο, βιταμίνη Α, C και Ε προάγοντας την υγεία του ατόμου.

Παρόλα τα ευεργετικά αποτελέσματά τους και τα συστατικά που περιέχουν συνιστάται να καταναλώνονται με μέτρο.

πηγη:sokolatomania.gr/Αγγελος Κλείτσας Ειδικός Παθολόγος – Διαβητολόγος/yourdoc.gr











Παγωτό:Πόσες θερμίδες έχει το αγαπημένο σου παγωτό;


Η ιστορία του παγωτού χάνεται στους αιώνες, ενώ την πατρότητα του διεκδικούν διάφοροι λαοί όπως Πέρσες, οι Κινέζοι, οι Ιταλοί. 
Σε παλαιά κείμενα έχει αναφερθεί πως οι πρώτες συνταγές για διάφορα είδη παγωτού περιελάμβαναν φρούτα, μέλι, κρασί αλλά και χιόνι! 
Ο Μάρκο Πόλο πρωτογεύθηκε παγωτό σε ένα από τα ταξίδια του στην μακρινή Ανατολή, έμαθε την συνταγή και την μετέφερε επιστρέφοντας στην πατρίδα του προσθέτοντας κυρίως γάλα βούβαλου. 
Σταδιακά, το παγωτό μεταφέρθηκε και στην Ευρώπη εμπλουτίστηκε, εκσυγχρονίστηκε και διαδόθηκε σημαντικά. 
Πολύ ξεχωριστή ήταν η εφεύρεση του Μarchioni Italo το 1903, ενός Αμερικανό-ιταλού παραγωγού παγωτού και βάφλας που εμπνεύστηκε και δημιούργησε για πρώτη φορά το γνωστό μας παγωτό χωνάκι, αλλά και η εφεύρεση του οικιακού ψυγείου-κατάψυξης που επέτρεψε την Παρασκευή και αποθήκευση του παγωτού στο σπίτι!

Γάλα, κρέμα γάλακτος, αυγά, φρούτα, ζάχαρη, αρώματα, μυρωδικά και φυσικά πάγος είναι μερικά από τα κυριότερα συστατικά για τα διάφορα είδη παγωτού. Τι είναι καλύτερο όμως να απολαύσουμε από άποψη θερμίδων; Από τι υλικά φτιάχνονται τα πιο κοινά παγωτά που μπορούμε να βρούμε στο εμπόριο;

Τα κυριότερα είδη παγωτού είναι :

Το κλασσικό παγωτό , το ιταλικό gelato : 
Που έχει σαν βάση το γάλα κάθε είδους ακόμα και το ζαχαρούχο ή το βουβαλίσιο και την πλούσια σε λιπαρά κρέμα γάλακτος. Μπορούμε να το βρούμε και σε χωνάκι που όμως θα έχει περισσότερες θερμίδες όπως είναι αναμενόμενο.
2 κανονικές μπάλες παγωτό έχουν περίπου 200 θερμίδες, ενώ 1 μέτριο παγωτό χωνάκι περίπου 280-300. Μην ξεφεύγετε λοιπόν από αυτήν την ποσότητα αν δεν θέλετε να πάρετε βάρος.

Το παγωτό παρφέ : 
Περιέχει υψηλή περιεκτικότητα σε κρέμα γάλακτος με πολλά λιπαρά, περιέχει όμως και αυγά και για τον λόγο αυτό έχει περισσότερες θερμίδες από τα άλλα είδη παγωτών. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται το γεγονός ότι τα παγωτά παρφέ έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε χοληστερίνη λόγω του γάλακτος και των αυγών τους. 
2 μπάλες παγωτό παρφέ έχουν 220-260 θερμίδες, ανάλογα και την περιεκτικότητα τους σε ξηρούς καρπούς, σιρόπι ή τριμμένη σοκολάτα, μπισκότο.

Το παγωτό σορμπέ : 
Φτιάχνεται χωρίς γάλα ή κρέμα γάλακτος, μόνο με χυμό ή πουρέ φρούτων κάθε λογής. Μπορεί να περιέχει ζάχαρη ή γλυκαντικά. Είναι παγωτό που δεν περιέχει πολλές θερμίδες. 
2 μπάλες παγωτό σορμπέ έχουν περίπου 120-140 θερμίδες. Προτιμήστε το άφοβα!
Η γρανίτα παγωτού : 
Έχει ακριβώς τα ίδια συστατικά με το παγωτό σορμπέ με την διαφορά ότι εξαιτίας την συνεχούς ανάδευσης της σε ειδικές μηχανές, διατηρεί μεγάλους κρυστάλλους νερού. 
Τα 100 γραμμάρια γρανίτας έχουν 120-140 θερμίδες, αποτελεί εξίσου διαιτητική επιλογή, αλλά χρειάζεται προσοχή με την ποσότητα. 
Το συνηθισμένο ποτήρι γρανίτας που μας προσφέρουν έχει περίπου 180-200 θερμίδες.

Το παγωτό μηχανής:
Παρασκευάζεται στην στιγμή και περιέχει γάλα, κρέμα γάλακτος, η ανάδευση του όμως στις ειδικές μηχανές το κάνει να ενσωματώνει περισσότερο αέρα στην σύσταση του και να μην δημιουργεί κρυστάλλους. Η διαδικασία αυτή το καθιστά πιο μαλακό στην υφή (soft). 
Έχει γύρω στις 200 θερμίδες στην μικρή τυποποιημένη μερίδα.

Το παγωμένο γιαούρτι : 
Τυπικά δεν πρόκειται για παγωτό, αλλά για παγωμένο γιαούρτι. 
Σκέτο, χωρίς topping έχει από 100-125 θερμίδες. Χρειάζεται προσοχή λοιπόν ως προς το τι και το πόσο υλικό θα βάλουμε από πάνω.
Παγωτά 0%:
Τα παγωτά 0% μπορεί να είναι 0% σε ζάχαρη ή σε λίπος ή και στα δύο μαζί, δεν είναι όμως 0 σε θερμίδες. Οι θερμίδες ενός παγωτού light προέρχονται από τους υδατάνθρακες και τις πρωτεΐνες του παγωτού και ίσως από κάποια υποκατάστατα λίπους και ζάχαρης.
Μία μπάλα παγωτού 0% έχει περίπου 125 θερμίδες.


πηγη:diaitologia.gr/Διαιτολόγο-Διατροφολόγο Βασιλική Νεστορή/onmed.gr