Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Μαρινάδα: Όλα τα μυστικά

  No comments    
categories: 

Μαρινάδα, ή αλλιώς πώς ένα μίγμα από υγρά, αρωματικά βότανα και μπαχαρικά μετατρέπει μαγικά το κρέας, τα θαλασσινά ή ακόμα και τα λαχανικά σε τρυφερά, γεμάτα γεύση πιάτα. Η χρήση της δεν είναι μια νέα ιδέα. Οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιήσει μαρινάδες εδώ και αρκετές εκατοντάδες χρόνια. Φυσικά, οι δικές τους δεν ήταν συσκευασμένες σε πλαστικά μπουκάλια και δεν ήταν τόσο φανταχτερές και πολύπλοκες, όσο αυτές που κάνουν σήμερα οι σεφ. 
Οι μαρινάδες του παρελθόντος παρασκευάζονταν κυρίως από αλατόνερο. Ο όρος αρχικά προέκυψε από τη χρήση θαλασσινού νερού που χρησιμοποιούνταν για τη διατήρηση του κρέατος καθώς δεν υπήρχαν ψυγεία. Οι ρίζες της λέξης προέρχονται από τη λατινική λέξη της θάλασσας mare.

Είδη μαρινάδας

Οι μαρινάδες με ένζυμα
Ξέρατε ότι μπορείτε να μαρινάρετε κρέας με κάποια φρούτα και γαλακτοκομικά προϊόντα; Ωμά φρούτα, όπως η παπάγια, ο ανανάς, το πεπόνι, το ακτινίδιο, το σύκο και το μάνγκο, περιέχουν το ένζυμο πρωτεάση, το οποίο διασπά τις πρωτεΐνες του κρέατος. 
Οι μαρινάδες από γαλακτοκομικά προϊόντα είναι επίσης ενζυματικές μαρινάδες. Ένα πράγμα που πρέπει να προσέξετε είναι ότι δεν πρέπει να αφήσετε αυτές τις μαρινάδες για πάρα πολύ χρόνο αλλιώς θα καταστραφεί η υφή του κρέατος.

Όξινες μαρινάδες
Σε αυτές χρησιμοποιούνται οξέα όπως ο χυμός λεμονιού, το κρασί ή το ξύδι για να διασπάσουν τις πρωτεΐνες και να μαλακώσει το κρέας. 
Στην πραγματικότητα, το οξύ χαλαρώνει τις πρωτεΐνες στο κρέας, καθιστώντας το τρυφερό. Και σε αυτή την περίπτωση δεν θα πρέπει να μαρινάρετε για πολύ ώρα γιατί θα έχετε τα αντίθετα αποτελέσματα.

Ξηρές μαρινάδες
Είναι ένας συνδυασμός από βότανα και μπαχαρικά που τρίβονται σε όλο το κρέας και παραμένουν για λίγες ώρες πριν από το μαγείρεμα. Τα μπαχαρικά συμβάλλουν στο σπάσιμο των ιστών και στην ενίσχυση της γεύσης.

Με ποιο τρόπο λειτουργούν οι μαρινάδες

Προσθέτουν γεύση
Το όξινο συστατικό, τα βότανα, τα μπαχαρικά και τα αρωματισμένα έλαια (σησαμέλαιο, μουστάρδα, μέλι, σάλτσα σόγιας, εσπεριδοειδή, κέτσαπ και μελάσα) νοστιμεύουν ό,τι θέλετε να ψήσετε.

Προσθέτουν υγρασία
Μια μικρή ποσότητα λαδιού ή γιαουρτιού σε μια μαρινάδα μπορεί να βοηθήσει στην προσθήκη υγρασίας.

Μαλακώνουν
Τα όξινα συστατικά μπορούν να βοηθήσουν να μαλακώσουν οι πρωτεΐνες στην επιφάνεια του κρέατος. Αλλά τα γαλακτοκομικά προϊόντα όπως το βουτυρόγαλα και το γιαούρτι, είναι τα μόνα συστατικά που φαίνεται ότι εισχωρούν σε βάθος στο κρέας και το κάνουν πιο τρυφερό, διατηρώντας παράλληλα την υφή του ως επί το πλείστον ίδια.

Μειώνουν την παραγωγή πιθανών καρκινογόνων ενώσεων κατά το ψήσιμο
Το μαρινάρισμα του κρέατος πριν από το ψήσιμο μπορεί να μειώσει την ποσότητα των ετεροκυκλικών αμινών (HCAs) που μπορούν να σχηματιστούν όταν εκτεθεί σε υψηλές θερμοκρασίες μαγειρέματος. Μελέτες έχουν δείξει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και για λίγα λεπτά μαρινάρισμα αρκούν για να μειωθεί ο κίνδυνος κατά 92 έως 99%.


Μαρινάδες που αναδεικνύουν το χαρακτήρα του κάθε κρέατος

Χοιρινό
Μεσογειακά μυρωδικά, γλυκόξινα μείγματα
Το χοιρινό αγαπά τα μεσογειακά μυρωδικά, όπως ρίγανη, θυμάρι, δυόσμο, δεντρολίβανο, βασιλικό, φασκόμηλο.Επιλέγουμε ένα από αυτά, για να δώσουμε σαφή αρωματικό χαρακτήρα. Αναμειγνύουμε με λάδι και λεμόνι ή λευκό κρασί ή τριμμένο κρεμμύδι.
Για γλυκόξινο μαρινάρισμα που ταιριάζει στο χοιρινό, βάζουμε γλυκό κόκκινο ή μπρούσκο κρασί, μέλι και πορτοκάλι, συνδυάζοντάς τα άφοβα μεταξύ τους και προσθέτοντας κάποιο ταιριαστό μπαχαρικό, όπως πάπρικα απλή ή καπνιστή, τζίντζερ, σουμάκι, κάρδαμο ή κόλιανδρο και σκόρδο κατά βούληση.
Ταιριάζουν και πιο τολμηρές μαρινάδες, όπως μπίρα με κόλιανδρο, ρούμι με μαύρη ζάχαρη και πιπέρι ή καλή κέτσαπ με ταμπάσκο και μέλι (για ένα κλασικό ΒΒQ αποτέλεσμα).

Μοσχάρι
Λίγα και καλά

Λίγα μυρωδικά αναδεικνύουν ένα καλής ποιότητας μοσχαράκι, γάλακτος ή μη, καλοθρεμμένο (όπως είναι τα βιολογικά) και καλοσιτεμένο, δίχως να το επισκιάσουν. Η ρίγανη και το θυμάρι τα πάνε μια χαρά μαζί του, ενώ, αν επιλέξουμε τα πιο «δυνατά» δεντρολίβανο και φασκόμηλο, χρειάζεται μέτρο στις ποσότητες.
Σίγουρα δένει τέλεια με ανάμεικτα πιπέρια κάθε χρώματος, με κεδροκούκουτσα και με μπαχάρι, για τον δυναμικό τους χαρακτήρα. Αν έχουμε ένα στεγνό κομμάτι, του δίνουμε την απαραίτητη υγρασία και άρωμα με Μαυροδάφνη, κονιάκ ή μαύρη μπίρα και ένα από τα προαναφερθέντα μυρωδικά. Προσοχή στο σκόρδο, γιατί είναι ισοπεδωτικό.

Κοτόπουλο
Εντονα μπαχαρικά, ευφάνταστα αρτύματα

Το κάπως άτονο ψαχνό του κοτόπουλου μαρινάρεται εξαιρετικά σε γιαούρτι, μουστάρδα, σάλτσα σόγιας και χυμούς εσπεριδοειδών, στο καθένα ξεχωριστά ή σε συνδυασμούς τους κατά βούληση.
Εντυπωσιακό αποτέλεσμα έχει το μαρινάρισμα με τριμμένες φρέσκες ντομάτες ή/και πελτέ, ενώ μια χαρά τα πάει με χυμούς και ξύσματα εσπεριδοειδών και το λευκό κρασί.
Από μυρωδικά ταιριάζουν τα πιο «δροσερά», όπως δυόσμος, μέντα, βασιλικός, μάραθος ή άνηθος και ρίγανη, σε συνδυασμούς το πολύ μέχρι δύο εξ αυτών με λίγο λευκό κρασί, γιαούρτι ή τριμμένη ντομάτα.
Από μπαχαρικά, αγαπά τα κίτρινα (κουρκουμάς, κάρι), σκέτα ή ανακατεμένα με γιαούρτι. Το ίδιο θαυμάσια του ταιριάζουν ο κόλιανδρος, το κύμινο και ο μαραθόσπορος.

Αρνάκι
Μυρωδικά του βουνού και ματιές στην Ανατολή
Οσοι αγαπούν τη μυρωδιά του δεν επιδιώκουν να την καλύψουν, αλλά συχνά μια μαρινάδα με γιαούρτι την απαλύνει χωρίς να την εξαφανίζει.
Υλικά που δαμάζουν τον έντονο χαρακτήρα του είναι το σκόρδο, ο χυμός λεμονιού, το ξίδι και η μουστάρδα.
Το ίδιο αποτέλεσμα δίνουν και τα δυνατά μυρωδικά, με κυρίαρχο το δεντρολίβανο, αν και εξαιρετικά ταιριάζουν επίσης η ρίγανη, ο δυόσμος, η μαντζουράνα και η δάφνη.
Στην Ανατολή, το αρνάκι συνδυάζεται με δυνατά μπαχαρικά, συνήθως σε σύνθετους συνδυασμούς: κουρκουμάς, κάρι, σκόνη μουστάρδας, κύμινο, κανέλα, τα οποία αρωματίζουν αποτελεσματικά αναμεμειγμένα συνήθως με γιαούρτι.
Θαυμάσιος συνδυασμός: δεντρολίβανο ή ρίγανη, ξίδι και σκόρδο.
Το πρόβειο κρέας το μαρινάρουμε άφοβα σε «δυνατά» υλικά, όπως κρασόξιδο ή λεμονοχυμό, τα οποία συνδυάζουμε με σκόρδο και μυρωδικά, όπως δεντρολίβανο ή δάφνη. Εξίσου έντονα και τα ταιριαστά μπαχαρικά: κεδροκούκουτσα, μπούκοβο, κανέλα, κουρκουμάς, ανάμεικτα πιπέρια.

Ψάρι
Θέλει μια ελαφριά μαρινάδα ίσα- ίσα για να δώσει μια πρόσθετη γεύση.

Μαρινάρετε το ψάρι με ρίγανη, φέτες λεμονιού και λίγο ελαιόλαδο. Αν πρόκειται για φιλέτο μεγάλου ψαριού, όπως τόνος ή σολομός, μπορείτε να το μαρινάρετε σε χυμό πορτοκαλιού και βότκα.


Συμβουλές
-Αν σκοπεύετε να χρησιμοποιήσετε τη μαρινάδα σας ως σάλτσα με το γεύμα, βάλτε μέρος της σε ξεχωριστό δοχείο πριν προσθέσετε το κρέας και βράστε την πριν το σερβίρισμα. Εφόσον δεν έρχεται σε επαφή με ωμό κρέας ή ψάρι, η μαρινάδα λειτουργεί καλά και σαν σάλτσα.
-Όταν πρόκειται να μαρινάρετε μοσχαρίσιο, χοιρινό, αρνίσιο κρέας ή κοτόπουλο οι προτεινόμενοι χρόνοι μαριναρίσματος είναι 6-24 ώρες.
-Τα ψάρια, ανάλογα με το μέγεθός τους χρειάζονται περίπου 30 λεπτά ως μια ώρα στη μαρινάδα.
-Μαρινάρετε τα λαχανικά τουλάχιστον για 30 λεπτά για να τους προσθέσετε γεύση.
-Το φαγητό που μαρινάρεται πρέπει να καλύπτεται πλήρως από την μαρινάδα.
-Πάντοτε να βάζετε τη μαρινάδα στο ψυγείο και κάνετε τη διαδικασία σε ένα μη μεταλλικό δοχείο (πλαστική σακούλα ή ένα γυάλινο ή πορσελάνινο μπολ).
-Κόψτε το κρέας σε μικρότερες μερίδες. Έτσι θα χρειαστεί λιγότερη ώρα ψησίματος, κάτι που σημαίνει και λιγότερο χρόνο έκθεσης στις επικίνδυνες ενώσεις. Επιπλέον, θα υπάρχει περισσότερη επιφάνεια για να αρωματιστεί και να μαλακώσει από τη μαρινάδα.
-Η επιλογή του άπαχου κρέατος και μαρινάδων με χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά δεν είναι μόνο πιο υγιεινή, αλλά μπορεί να συμβάλει στη μείωση της πρόσληψης και άλλων πιθανών επικίνδυνων ουσιών που σχηματίζονται κατά τη διάρκεια της ψησίματος όπως οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες (PAH).

Πηγή: bbc.co.uk/Φωτεινή Πουρνάρα/itrofi.gr/
olivemagazine.gr/gastronomos.gr

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Σοκολατάκια με ινδοκάρυδο


Η συνταγή για τα κυβάκια καρύδας είναι βραζιλιάνικη και λέγεται cocadas. Είναι όμως λιγουλάκι πειραγμένη αφού τα κυβάκια της καρύδας βουτήχτηκαν σε λιωμένη σοκολάτα.

Το αποτέλεσμα είναι ίδιο με τα γνωστά σε όλους bounty…



Υλικά 
(40-50 κομμάτια περίπου)
1 κουτί ζαχαρούχο γάλα (περίπου 400γρ.)
120γρ. καρύδα τριμμένη
350γρ. ζάχαρη
½ κουτ. σούπας βούτυρο
300γρ. κουβερτούρα ή κουβερτούρα γάλακτος ψιλοκομμένη
Λίγη τριμμένη καρύδα για το τελείωμα


Εκτέλεση
Ρίχνετε σε μια κατσαρόλα το ζαχαρούχο γάλα, την καρύδα και τη ζάχαρη και τα αφήνετε σε χαμηλή φωτιά να μαγειρευτούν για 10-12 λεπτά, ανακατεύοντας συνεχώς, με ξύλινη κουτάλα μέχρι το μίγμα να δέσει και να ξεκολλάει από τον πάτο και τα τοιχώματα. 

Κατεβάζετε από τη φωτιά, προσθέτετε το βούτυρο και ανακατεύετε πολύ καλά.
Μέχρι να κρυώσει λίγο το μίγμα ντύνετε ένα ταψάκι διαστάσεων 20x20εκ. με χαρτί ψησίματος ή σελοφάν και το μεταφέρετε εκεί μέσα. Το ισιώνετε από πάνω με την κουτάλα και το απλώνετε ομοιόμορφα.
Αφήνετε να κρυώσει το μίγμα, το βγάζετε από το ταψάκι μαζί με το χαρτί και με ένα κοφτερό μαχαίρι το κόβετε σε κυβάκια.
Λιώνετε την κουβερτούρα σε μπεν μαρί κι αφού την ανακατέψετε για λίγο με μαρίζ και κατέβει η θερμοκρασία της λιωμένης σοκολάτας, βουτάτε μέσα τα κυβάκια της καρύδας σε δόσεις και τα βγάζετε προσεκτικά με 2 πιρούνια να στεγνώσουν πάνω σε χαρτί.
Τέλος πασπαλίζετε τα σοκολατάκια με λίγο ινδοκάρυδο και τα αφήνετε στο ψυγείο για λίγο να στεγνώσει η σοκολάτα. Τα μεταφέρετε σε φοντανιέρα όταν θέλετε να σερβίρετε.
πηγη:sweetly.gr

"Το Φιντανάκι" του Παντελή Χορν


Το Φιντανάκι του Παντελή Χορν ανέβηκε για πρώτη φορά στις 17 Σεπτεμβρίου 1921, από το θίασο της Κυβέλης, στο θέατρο της, χωρίς όμως τη δική της συμμετοχή. Ανάμεσα στους πρώτους διδάξαντες ο Αιμίλιος Βεάκης και η Σαπφώ Αλκαίου. «Το έργο στην ανάγνωση είχε κάμει την οικτρότερη εντύπωση» αφηγείται πολλά χρόνια αργότερα ο Παντελής Χορν «έγινε δεκτό από το θίασο μόνο και μόνο γιατί είχα κάποιο όνομα στο θέατρο». 
Ωστόσο η πρεμιέρα έδειξε ότι το Φιντανάκι θα γινόταν, μια μεγάλη επιτυχία, παρ΄ όλο που εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη, μια ξαφνική νεροποντή διέκοψε την παράσταση στα μισά της τρίτης πράξης. Κοινό και κριτική δέχτηκαν το έργο με ανεπιφύλακτο ενθουσιασμό. 
Το θεατρικό έργο έγινε μυθιστόρημα. Δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο Ελεύθερο Βήμα και στη συνέχεια κυκλοφόρησε σε βιβλίο με μεγάλη πάντοτε επιτυχία. 
Βραβεύτηκε στον Ζ’ Αβερώφειο δραματικό διαγωνισμό (1922). Στη συνέχεια πέρασε στο ρεπερτόριο αναρίθμητων θιάσων γνωρίζοντας, μέχρι τον πόλεμο τουλάχιστον, απειράριθμες επαναλήψεις. Ηθοποιοί όπως η Κυβέλη, η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Βάσω Μανωλίδου, η Αλίκη ερμήνευσαν τον ρόλο της Τούλας∙ ο Αλέξης Μινωτής, ο Κώστας Μουσούρης, ο Δημ. Μυράτ ζωντάνεψαν τον Γιάγκο∙ ο Βασίλης Λογοθετίδης, ο Χριστόφορος Νέζερ, ο Μίμης Φωτόπουλος τον Γιαβρούση. Και πόσοι άλλοι – στην Αθήνα, σε περιοδείες, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στα 1947 έγινε οπερέτα∙ στα 1955, κινηματογραφική ταινία με τον Ορέστη Μακρή στο ρόλο του κυρ-Αντώνη.
Σαπφώ Αλκαίου (Κυρία Κατίνα), Κατίνα Παξινού (Εύα), Αλέξης Μινωτής (Γιάγκος).

Η υπόθεση του έργου
Σε μια πλακιώτικη αυλή λίγο καιρό πριν από την Μικρασιατική καταστροφή, η Τούλα, (το νεαρό φιντανάκι), φτωχή μοδίστρα, κόρη του ταχυδρόμου κυρ- Αντώνη, θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο του Γιάγκου, ενός νέου άνεργου μάγκα (κουτσαβάκης). Ο Γιάγκος θα προδώσει τον έρωτά της για χάρη της Εύας, που εκτός από όμορφη έχει και πολλές γνωριμίες που ίσως φανούν χρήσιμες στον Γιάγκο. Η Τούλα όμως, περιμένει το παιδί του. Μπροστά στο σκάνδαλο και με προτροπή της κυρά-Κατίνας, μιας γυναίκας ελαφρών ηθών- ο κυρ-Αντώνης θα καταχραστεί χρήματα της υπηρεσίας του και θα κινδυνέψει να οδηγηθεί στη φυλακή. Στο τέλος του έργου, ο κυρ-Αντώνης πεθαίνει, πληγωμένος βαθιά στην αξιοπρέπειά του, και η Τούλα ακολουθεί τον ηλικιωμένο αλλά εύπορο Γιαβρούση προκειμένου να φύγει από την φτώχεια.

Ηθογραφία
Στο Φιντανάκι, κάτω από το επίχρισμα της «αθηναϊκής ηθογραφίας», βρίσκεται η δυναμική ενός οικογενειακού και κοινωνικού δράματος, από την οποία το έργο αντλεί όλη τη διαχρονική αξία και ζωντάνια του. Ωστόσο, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο όρος ηθογραφία δεν αποτελεί επί της ουσίας θεατρικό είδος ενταγμένο στην κατηγοριοποίηση της δραματουργίας, όπως η κωμωδίαή το ιστορικό δράμα, αλλά αποτελεί αναφορά στη δραματουργική θεματική παραγωγή της συγκεκριμένης εποχής

Η απλή καθημερινή ιστορία της Τούλας και του κυρ-Αντώνη στη γραφική γειτονιά, μοιάζει να περιγράφει ένα μικρόκοσμο, συνηθισμένα περιστατικά με τύπους λαϊκούς από τη σκοπιά μιας φωτογραφικής απεικόνισης των ηθών. Μοιάζει επίσης να ρέπει προς το μελόδραμα, στοιχείο κληροδοτημένο από τον 19ο αιώνα, με τους καλούς και κακούς σε θεμελιακή αντιπαράθεση, με την ατιμασμένη κόρη και τον πικραμένο πατέρα, τη φτώχεια, την πορνεία, τον προδωμένο έρωτα. Όμως ο Π. Χορν ούτε στη φολκλορική επιφάνεια της αυλής στέκεται, ούτε την ηθικοπλαστική έκβαση του μελοδράματος υπηρετεί. Δε λειτουργεί με την επιθυμία του κοινού αισθήματος δικαίου και την ψευδαίσθηση ότι η διασαλεμένη τάξη τελικά θα αποκατασταθεί υπέρ των αθώων και τιμίων, του αδικημένου και του θύματος. Το έργο είναι βαθύτερα ρεαλιστικό στον βαθμό που, ξεκινώντας από μια κλειστή ανθρωπογεωγραφία, ξανοίγεται χωρίς προκαταλήψεις προς τα κοινωνικά προβλήματα, τις συγκρούσεις συμφερόντων και τις διαπροσωπικές αντιθέσεις, οι οποίες όχι απλώς δεν είναι εποχιακές ή πρόσκαιρες, αλλά βρίσκονται σταθερά στη βάση της αστικής κοινωνίας και ιδεολογίας.

Κεντρικό σημείο του συγκεκριμένου δράματος αποτελεί η ηθική καταρράκωση των πρωταγωνιστών, που αποτελούν θύματα του κοινωνικού και οικονομικού μαρασμού. «Δε βαριέσαι, ο μισθός τιποτένιος. Τα τυχερά πότε είναι και πότε δεν είναι … τι τα θες δεν είμαστε τυχεροί», είναι τα λόγια του κυρ- Αντώνη για την κακοτυχία που κατατρέχει τους μεροκαματιάρηδες της αυλής, λόγια που ο Χορν χρησιμοποιεί για να τονίσει την οικονομική ανέχεια που τους διακρίνει. «Τόσες χιλιάδες περνάνε από τα χέρια σου. Ποιος έχει το μέλι στα δάκτυλά του και δεν το γλύφει;». Αυτά είναι τα λόγια της Φρόσως, από την άλλη πλευρά, λόγια που αποτελούν χαρακτηριστική εικόνα, της χαμένης ηθικής, της παρακμής των αξιών, από πεινασμένους -υλικά και πνευματικά- ταλαίπωρους ανθρώπους. Ανθρώπους που έχουν παραμερίσει τις ατομικές -κάθε είδους- αναστολές, προκειμένου να ζήσουν το ελάχιστα ευτυχέστερο, πέρα από την καθημερινή αθλιότητα που τους σκοτώνει.

Παράλληλα όμως με το θέμα της κοινωνικής διάβρωσης και των μηχανισμών της ο συγγραφέας στο Φιντανάκι πραγματεύεται και ένα άλλο θέμα, που εξάλλου κυριαρχεί στην δραματουργία του: το θέμα του έρωτα. Στο Φιντανάκι ο έρωτας πεθαίνει σε κάθε του μορφή: η κυρα-Κατίνα τον καθιστά εμπορεύσιμο είδος, ο Γιάγκος και η Εύα τον προδίδουν (ο Γιάγκος προδίδει την Τούλα, η Εύα προδίδει την Τούλα αλλά και τον Γιάγκο), ο θείος και ο Γιαβρούσης τον διαπραγματεύονται, η Φρόσω τον περιφρονεί. Οι μοναδικοί τιμητές του, οι δύο αγνοί εραστές, η Τούλα και ο κυρ-Αντώνης, οδηγούνται στον αφανισμό, ηθικό η πρώτη, βιολογικό ο δεύτερος.
Δεν ωραιοποιεί ο Π. Χορν τα γεγονότα. Αντίθετα, τα παρουσιάζει με ιδιαίτερο ρεαλισμό, παρουσιάζει συναισθηματικές εξάρσεις που προβάλλουν την οδύνη με έντονο τρόπο, καθώς οι πρωταγωνιστές του αργά ή γρήγορα, θα ακολουθήσουν την άτυχη κατά τα λόγια του κυρ-Αντώνη μοίρα τους.

Χρησιμοποιεί στα έργα του τη δημοτική με χαρακτηριστικό τρόπο. Αναφέρεται με λαϊκές εκφράσεις, όπως η φράση του Γιάγκου: «Σιλάνς, μωρή» και η απάντηση της Φρόσως: «Σιλάνσης είσαι και φένεσαι!». Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει την δια του λόγου καταγραφή της πνευματικής καλλιέργειας, όπως και την προβολή της κοινωνικής και αισθητικής συμπεριφοράς της εποχής. Η γραφή του βρέθηκε, αρκετές φορές, σε αντιπαράθεση με το πνεύμα άλλων θεατρικών συγγραφέων της εποχής. Η τάση που επικρατούσε ήταν να γράφονται έργα με πιο απλά λόγια όσο και πιο ανάλαφρη θεματολογία, εστιάζοντας στην παράδοση και την αναφορά στα ελληνικά ήθη και έθιμα Αν και λογοτέχνης με ιδιαίτερη καλλιέργεια, ο Χορν είχε επιλέξει -όπως ανέφερε και ο ίδιος- μια κατάσταση γλωσσικής ελευθερίας ή αναρχίας χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα για την κοινωνική κριτική. Διαφαίνεται ότι με τον λόγο του, τις φράσεις που χρησιμοποιούσε, επιθυμούσε την προβολή των χαρακτήρων των έργων του με αυθεντικό τρόπο, χωρίς ηθικούς φραγμούς και καλλιτεχνικές αναστολές. Η πραγματικότητα και η γνήσια καταγραφή της είναι το ζητούμενο και εκεί είχε στραμμένο προφανώς το ενδιαφέρον του ο Χορν.

Ο κόσμος στο Φιντανάκι είναι ένας κόσμος που παρακολουθεί αμέτοχος τις αξίες να γκρεμίζονται ή να γίνονται αντικείμενο καπηλείας, είναι ο κόσμος που ακολούθησε την πρώτη μεγάλη σύρραξη, ο ίδιος κόσμος που στην ποιητική του εκδοχή περιγράφεται στους Μοιραίους του Κώστα Βάρναλη.
Στις μέρες μας το κοινωνικό πρότυπο του έργου έχει εκλείψει. Η Τούλα δεν είναι πια «ο τύπος της εποχής». Από αυτήν την άποψη, το έργο ανήκει στην εποχή του, αυτό είναι αλήθεια. Αλλ’ αν η δική μας εποχή παρακολουθεί με απάθεια τις αγνές προθέσεις ν’ αφανίζονται, την τιμιότητα να εκπορνεύεται, τον έρωτα να πεθαίνει καθημερινά, τότε μπορεί κανείς να δει στο Φιντανάκι ένα σύγχρονο λαϊκό παραμύθι που με το συμβολισμό του μπορεί να συγκινήσει τον σημερινό θεατή.
Για το ραδιόφωνο: (1977) Μάρθα Βούρτση, Ελένη Ζαφειρίου, Γιώργος Τζώρτζης, Θάνος Κωτσόπουλος, Βάντα Καρακατσάνη, Τζόλη Γαρμπή, Ιορδάνης Μαρίνος
Ακούτε εδώ:


πηγη:el.wikipedia.org//radio-theatre.blogspot.gr//Έφη Βαφειάδη   http://7gym-athin.att.sch.gr/ergo.htm/nt-archive.gr





Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Ρίγανη: Μάθετε τα μυστικά της


Νομίζω ότι οι Έλληνες έχουμε δίκιο που ονομάσαμε τη ρίγανη (Origanum vulgare) «χαρά του βουνού». Αυτό το αρωματικό, πανάρχαιο βότανο, που αναφέρεται επίσης ως «άγρια μαντζουράνα» κατάγεται από τους λόφους της ελληνικής υπαίθρου και καλλιεργείται ευρέως σε όλο τον κόσμο.

Η ρίγανη είναι απαραίτητο να υπάρχει σε κάθε ελληνικό κήπο και αυλή που θέλει να προσφέρει γαστρονομικές απολαύσεις στον ιδιοκτήτη του. Η αψή, πικάντικη, ίσως και λίγο πικρή γεύση της, ταιριάζει με κάθε πιάτο λαχανικών. Εύκολη στην καλλιέργειά της όπως το σχοινόπρασο, η ρίγανη είναι το αγαπημένο βότανο του κάθε πρωτάρη κηπουρού!

Γιατί να φυτέψω ρίγανη;
Όπως το σχοινόπρασο, η ρίγανη είναι ένα βότανο που δεν χρειάζεται μεγάλη φροντίδα και τα πάει καλά, τόσο στον κήπο όσο και στο μεγάλωμα μέσα στο σπίτι, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.

Στην ουσία, υπάρχουν δύο είδη ρίγανης για τα φαγητά μας: η μεσογειακή (Origanum vulgare) και η μεξικάνικη (Lippia graveolens). Η βασική διαφορά είναι ότι η μεσογειακή ρίγανη είναι βοτανικά μέλος της οικογένειας της μέντας, ενώ η μεξικάνικη είναι συγγενική με τη λουΐζας. Διαφέρουν επίσης στη γεύση, αλλά ο τρόπος που αναπτύσσονται είναι σχεδόν παρόμοιος.


Πολυετής ή μονοετής;
 
Παρά το γεγονός ότι η ρίγανη ευδοκιμεί σε θερμά κλίματα, όπως είναι το μεσογειακό, είναι ένα ανθεκτικό πολυετές φυτό που φυτρώνει ξανά και ξανά, κάθε χρόνο χωρίς πολλή προσπάθεια. Ορισμένες ριγανίτσες είναι σχεδόν 10 ετών κι έχουν υποστεί χιονοπτώσεις, βροχοπτώσεις, αλλά ακόμη είναι ακμαίες και συνεχίζουν να παράγουν πανέμορφα μοσχοβολιστά φύλλα αν και η δύναμή τους μειώνεται κάπως μετά τα τρία ή τέσσερα χρόνια ζωής.
Πώς φυτεύουμε ρίγανη;

Πού πρέπει να τη φυτέψουμε: Η ρίγανη είναι ένα φυτό που ομορφαίνει τον χώρο που τη φιλοξενεί, ειδικότερα όταν αυτός είναι ένα όμορφο μονοπάτι. Θεωρείται «άγκυρα του κήπου» που αναγεννάται κάθε άνοιξη, χαρίζοντας ύψος και όγκο στον κήπο μας. Επίσης, η ρίγανη καλλιεργείται άνετα σε γλάστρες, οπότε εάν μένετε σε διαμέρισμα ή ο χώρος σας είναι περιορισμένος, μη διστάσετε, είναι μια εκπληκτική επιλογή. Η ρίγανη τα πάει καλά και μέσα στο σπίτι, όταν την φροντίζουμε και την τοποθετούμε δίπλα σε ένα παράθυρο ή σε ένα μπαλκόνι που βλέπει φως και είναι ζεστό.

Ποια εποχή φυτεύουμε τη ρίγανη: Μπορείτε να καλλιεργήστε ρίγανη, είτε φυτεύοντας σπόρους ρίγανης, είτε με διαίρεση φυτών, ή από μόσχευμα από υγιές φυτά. Φυτέψτε τους σπόρους έξω όλες τις εποχές και περίπου έξη εβδομάδες πριν τον τελευταίο αναμενόμενο παγετό το φθινόπωρο. Εάν φυτέψετε μόσχευμα ή μεταφυτέψετε ένα μικρό φυτό, φροντίστε η θερμοκρασία εδάφους να είναι τουλάχιστον 21°C.
Πώς καλλιεργούμε ρίγανη!

Έδαφος: Το χώμα που θα φυτέψετε τη ριγανούλα σας θα πρέπει να είναι ελαφρύ με καλή αποστράγγιση. Η ρίγανη στην ουσία αναπτύσσεται καλύτερα σε μετρίως γόνιμο έδαφος, οπότε δεν χρειάζεται προσθήκη λιπάσματος ή κομπόστ. Προσωπικά αφήνω τη ριγανούλα μου να μεγαλώσει όπως θέλει, από μόνη της. Το μόνο μου παράπονο είναι ότι δεν προλαβαίνω τη συγκομιδή!

Ήλιος: Η ρίγανη τα πάει τέλεια με τον ήλιο, αλλά η γεύση της γίνεται πιο έντονη όταν μένει κάθε μέρα κάτω από τον καυτό ήλιο. Η ρίγανη αναπτύσσεται επίσης σε εσωτερικό χώρο, αλλά είναι σημαντικό το φυτό να λαμβάνει επαρκή ηλιοφάνεια και ήλιο για να αναπτυχτεί.

Νεράκι: Η ρίγανη δεν χρειάζεται πολύ νεράκι. Ποτίστε σχολαστικά, μόνο όταν το έδαφος είναι ξηρό στην αφή. Εξάλλου είναι ξερικό φυτό.

Χώρος: Η ρίγανη χρειάζεται έναν χώρο περίπου 20-25 εκατοστά για να αναπτυχθεί και να απλώσει τις ρίζες της. Η ρίγανη φτάνει τα 60 εκ. σε ύψος και εκτείνεται σε περίπου 45 εκ. σε πλάτος. Εάν φυτεύετε ρίγανη σε γλάστρα, φροντίστε η γλάστρα να έχει διάμετρο περίπου 30 εκ., καθώς η ρίγανη αναπτύσσεται όμορφα και επεκτείνεται ευρέως.

Θέλει παρεούλα στη φύτευση; Η ρίγανη είναι πολύ καλή παρέα για όλα τα φυτά, οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για τα φυτά που θέλετε να φυτέψετε γύρω της. Προσωπικά φυτεύω ρίγανη δίπλα σε ντομάτες και πιπεριές. Η ρίγανη κρατά μακριά τον χειρότερο εχθρό της ντομάτας, τις αφίδες φιλοξενώντας τους θηρευτές τους. Οι αφίδες λατρεύουν τη ρίγανη, αλλά η ρίγανη προσελκύει επίσης συρφίδες (μύγες των λουλουδιών), οι οποίες παρασιτούν σε αυτά τα μικρά ζουζούνια. Το παχύ φύλλωμα της ρίγανης χαρίζει υγρασία και βοηθάει τις πιπεριές να αναπτυχθούν.
Πώς μαζεύουμε τη ρίγανη;
Δεν υπάρχει πιο απλή διαδικασία από τη συγκομιδή της ρίγανης. Μπορείτε να μαζέψετε ρίγανη μόλις μεγαλώσουν οι βλαστοί και φτάσουν σε ύψος περίπου 10 εκ. Συνήθως εγώ αφήνω τις δικές μου να ψηλώσουν 20 πόντους και μετά κόβω τα 2/3 του φυτού. Κόψτε ακριβώς πάνω από τα φύλλα το στέλεχος. Και μην ανησυχείτε εάν νομίζετε ότι κόψατε πολλή ρίγανη — το τακτικό κλάδεμα ενθαρρύνει την ανάπτυξη και προστατεύει από την αλλοίωση.

Συμβουλή: Ξέρετε ποιος είναι ο ευκολότερος τρόπος να μαζέψετε ρίγανη; Εάν δεν αφήσετε τη ριγανούλα σας να ξεραθεί σε ματσάκι και χρειάζεστε μόνο τα φύλλα, απλώς αγκαλιάστε με το χέρι σας το φυτό στα 2/3 από το μήκος του και τρέξτε τα δάκτυλά σας πάνω στον μίσχο. Έτσι θα παγιδέψετε τα φύλλα στο χέρι σας και μετά θα πρέπει απλώς να κόψετε τον μίσχο που δεν έχει φύλλα. Εύρηκα!

Για να σας χαρίσει η ριγανούλα τη γεύση της σε όλη της την ένταση, μαζέψτε τα φύλλα πριν το φυτό ανθίσει, εάν καταφέρετε να το επιτύχετε. Ακόμη και τα άνθη, με την ανεπαίσθητη γεύση, είναι εξαιρετικά συνοδευτικά και διακοσμητικά για τις σαλάτες μας. Διαφορετικά, είτε κόψτε όπως πρέπει, ή, όπως εγώ, κόψτε τα φύλλα της ριγανούλας όλα με μιας και βάλτε τα στον αποξηραντή τροφίμων ή κάτω από τον ήλιο να στεγνώσουν. Δοκιμάστε αυτά που σας γράψαμε και θα σας παρουσιάσουμε κι άλλες ωραίες ιδέες για τα βότανα σε μελλοντικά άρθρα!

πηγη:share24.gr /Κείμενο – Απόδοση Λ.Τ.

Φορολογικές δηλώσης 2018:Δείτε τις οδηγίες για τη συμπλήρωση τους



Η ΑΑΔΕ κοινοποίησε τις οδηγίες για τη συμπλήρωση των φετινών φορολογικών δηλώσεων. 

Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενη ανάρτηση, η εφαρμογή του Taxisnet για την υποβολή των δηλώσεων τέθηκε πριν από λίγο σε λειτουργία.

Δείτε εδώ το βιβλιαράκι με τις οδηγίες
πηγη:enikonomia.gr

Κουλούρι Θεσσαλονίκης

  No comments    
categories: 

Ένα από τα πιο παραδοσιακά ελληνικά σνακ, που ξυπνά τις πιο γλυκές μνήμες των παιδικών μας χρόνων, αποτελεί ταυτόχρονα και μία από τις πιο υγιεινές πηγές υδατανθράκων, πρωτεϊνών και άλλων θρεπτικών συστατικών και ενέργειας. Το καλύτερο προϊόν για να εκτιμήσετε την απλότητα της γεύσης.

Μπορεί για την καταγωγή και το όνομά του να υπερηφανεύεται η Θεσσαλονίκη, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια η διατροφική αξία του και η νοστιμιά του, έχουν κατακτήσει όλη τη χώρα και όσοι το… αγαπούν, το επιλέγουν ως σνακ συχνά και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Θα το βρείτε πλέον σε διάφορες παραλλαγές: πολύσπορο, γεμιστό, χωρίς σουσάμι, με ταχίνι, ολικής άλεσης, διπλό κ.ά., αλλά το κλασικό, σησαμένιο κουλούρι Θεσσαλονίκης, είναι εκείνο που ξεκίνησε να παρασκευάζεται στη συμπρωτεύουσα από τους πρόσφυγες που ήρθαν από τις χαμένες πατρίδες κι εκείνο που έχει μείνει στην καρδιά μας ως το παραδοσιακό ελληνικό προϊόν που πουλούσαν οι μικροπωλητές με τους ταβάδες στο κεφάλι από τα ξημερώματα.
Παρόλο που δεν έχει κατοχυρωμένη ονομασία προέλευσης, το σησαμένιο κουλούρι ταυτίστηκε με τη συμπρωτεύουσα καθώς η ιστορία του ξεκινά την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και εμφανίστηκε κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη. Στην Πόλη, οι κουλουρτζήδες διαλαλούσαν το εμπόρευμά τους με την ονομασία «κουλούρι Θεσσαλονίκης» και πολύ αργότερα την ίδια ονομασία χρησιμοποιούσαν και οι κουλουρτζήδες στην Αττική.

Σήμερα, στην Ελλάδα και στην Τουρκία, οι κουλουρτζήδες συχνάζουν σε μέρη όπου περνά πολύς κόσμος, συνήθως σε κεντρικά σημεία πόλεων, για να πουλήσουν τα κουλούρια τους. Τα μεταφέρουν, είτε σε μεγάλα καλάθια, είτε σε τάβλες και τα πωλούν είτε κατευθείαν από αυτά, είτε από γυάλινες, τροχήλατες προθήκες.
Η διατροφική αξία της… απλότητας
Το κουλούρι Θεσσαλονίκης είναι πολύ υγιεινό και οικονομικό σνακ. Μπορείτε να το φάτε περπατώντας στο δρόμο, να το πάρετε μαζί σας στη δουλειά και να το συνδυάσετε με τυρί για ένα ελαφρύ και δυναμωτικό γεύμα.
Παρασκευάζεται από αλεύρι σίτου, μαγιά, νερό, αλάτι και ζάχαρη. Αλλά το μυστικό της γεύσης του κουλουριού (εκτός από το ψήσιμο και την ζύμη) είναι το πολύ και καλής ποιότητας σουσάμι. Το σουσάμι και τα προϊόντα του (ταχίνι, χαλβάς, σησαμέλαιο), αποτελούν τρόφιμα θερμιδογόνα μεν, υψηλής διατροφικής αξίας δε.

Οι σπόροι του σουσαμιού (μόλις 28 γρ.), προσφέρουν περισσότερο από το 1/4 των ημερήσιων αναγκών μας σε ασβέστιο, αποτελούν υψηλής βιολογικής αξίας φυτικές πρωτεΐνες και περιέχουν κυρίως βιταμίνες του συμπλέγματος Β, όπως Β1, Β2 και νιασίνη (βιταμίνη Β5). Επίσης, η αυξημένη παρουσία πολυακόρεστων λιπαρών οξέων στο σουσάμι, το καθιστά μια ιδιαιτέρως θρεπτική τροφή, καθώς τα συγκεκριμένα οξέα δεν μπορεί να τα συνθέσει ο ανθρώπινος οργανισμός.
Τα τελευταία χρόνια η διατροφική αξία του σησαμιού, έχει συσχετιστεί, τόσο με την πρόληψη, όσο και με την αντιμετώπιση χρόνιων νοσημάτων με υψηλή συχνότητα στους κατοίκους της Δύσης, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, διάφορες μορφές καρκίνου (το σουσάμι περιέχει φυτοχημικές ουσίες με ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες) κ.ά.

Δοκιμάστε να φτιάξετε μόνοι σας το αγαπημένο αυτό σνακ μικρών και μεγάλων, το κουλούρι Θεσσαλονίκης αποτελεί καθημερινή αγαπημένη συνήθεια!Η ιδανική λύση μαζί με ένα τυράκι στο σχολείο, κλασικό συνοδευτικό, για ένα υγιεινό κολατσιό, για πρωινό,  αλλά και ως συνοδευτικό με τον καφέ σας!
Υλικά
150 γρ. αλεύρι σκληρό
350 γρ. αλεύρι γ.ο.χ.
7 ½ γρ. αλάτι
35 γρ. ζάχαρη
275-300 γρ. νερό σε θερμοκρασία δωματίου
2 φακελάκια ξερή μαγιά

Για την επικάλυψη
σουσάμι
2 κ.σ. ζάχαρη
500 γρ. χλιαρό νερό


Εκτέλεση
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200ο C στον αέρα.
Στο κάδο του μίξερ ρίχνουμε το νερό με τη μαγιά και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι μέχρι να διαλυθεί η μαγιά. 
Αφήνουμε για 5-6 λεπτά να φουσκώσει η μαγιά.

Προσθέτουμε στον κάδο όλα τα υπόλοιπα υλικά για τη ζύμη (το αλεύρι σκληρό, το αλεύρι γ.ο.χ., τη ζάχαρη και το αλάτι) και τα χτυπάμε με τον γάντζο σε μέτρια προς δυνατή ταχύτητα για 7-8 λεπτά μέχρι να γίνει μια μαλακή ζύμη, ελαστική και εύκολη στο δούλεμά της. 
Η ζύμη θα ξεκινάει να ξεκολλάει από τον πάτο.

Λαδώνουμε τα τοιχώματα ενός μπολ και μεταφέρουμε τη ζύμη να ξεκουραστεί εκεί μέσα σκεπάζοντάς το με μία μεμβράνη για 30’- 1 ½ ώρα μέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος της.

Γεμίζουμε ένα μπολ με το νερό (500γρ.) και τη ζάχαρη και ανακατεύουμε μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη, και ένα άλλο μπολ με το σουσάμι.

Λαδώνουμε τον πάγκο εργασίας μας, βάζουμε τη ζύμη και κόβουμε σε κομμάτια βάρους 80 γρ. (10 τεμ).
Σχηματίζουμε με τα κομμάτια ζύμης μπαλάκια. Το κάθε μπαλάκι το πλάθουμε με τα χέρια μας σαν λουκάνικο και ενώνουμε τις 2 άκρες για να σχηματίσουμε το κουλούρι μας. Προσέχουμε όλα τα κουλούρια να έχουνε την ίδια διάμετρο.

Βουτάμε το κάθε κουλούρι μέσα στο νερό και αμέσως μετά στο μπολ με το σουσάμι.
Τοποθετούμε σε ταψιά (35x40) που έχουμε στρώσει με λαδόκολλα και ψήνουμε για 15-20 λεπτά περίπου μέχρι να πάρουν ωραίο χρώμα.


πηγη:akispetretzikis.com/neadiatrofis.gr




Φέτα τηγανιτή με σουσάμι και μέλι

  No comments    
categories: 

Μια συνταγή για τραγανή τηγανιτή φέτα με σουσάμι 
περιχυμένη  με μέλι για μια υπέροχη ξινόγλυκη γεύση που θα ανεβάσει το τραπέζι σας σε άλλο επίπεδο και σίγουρα θα φαγωθεί στο δευτερόλεπτο!
Σερβίρεται σαν ορεκτικό με κρασί ή και μπύρα, όλες τις εποχές του χρόνου και πριν από σχεδόν κάθε είδους γεύμα και πρέπει να καταναλωθεί σε 5-10 λεπτά όσο είναι ζεστή και τραγανή.
Υλικά 
250γρ τυρί φέτα
2 αβγά
1 κ.γ. πάπρικα
1 κ.γ. κοφτό φρεσκοτριμμένο πιπέρι
80 γρ. αλεύρι
60 γρ. σουσάμι
ελαιόλαδο για το τηγάνισμα
4 κουταλιές της σούπας μέλι 
Εκτέλεση 
Κόψτε το τυρί σε φέτες , περίπου 1,5 εκ. πάχους. Αφήστε τα τετράγωνα κομμάτια ή κόψτε τα και στη μέση κάθετα.
Σπάστε τα αβγά σε ένα μπολ και χτυπήστε τα με ένα πιρούνι. 
Σε ένα άλλο μπολ βάζετε το αλεύρι, την πάπρικα και το πιπέρι και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι, μέχρι να συνδυαστούν τα υλικά. 
Σε ένα τρίτο μπολ, προσθέτετε το σουσάμι.
Βουτάτε κάθε κομμάτι φέτας στα αβγά, στη συνέχεια μέσα στο αλεύρι, ξανά πάλι στα αβγά και τέλος τα βουτάτε στο σουσάμι να καλυφθούν πλήρως.
Ζεσταίνετε 6-7 κ.σ. ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι και τηγανίζετε τη φέτα γυρνώντας την τακτικά και 
από τις δύο πλευρές με δυο πιρούνια για να μην καεί το σουσάμι.  
Μόλις το σουσάμι “πάρει” ένα ωραίο χρυσαφένιο χρώμα τα βγάζετε από το τηγάνι και τα αφήνετε σε απορροφητικό χαρτί
Περιχύνετε με το μέλι όσο ακόμα η φέτα είναι ζεστή και την απολαμβάνετε.

πηγη:
sintayes.gr